who took my badjas?!

“Who took my badjas?”
Geven en nemen, delen en lenen, het is allemaal onderdeel van onze dagelijkse routine. Maar het wordt wel eens vervelend als dit oorspronkelijk idee van altruïsme uitmondt in een egoïstisch eenrichtingsverkeer. De vrienden en collega’s die ik hier ontmoet, zijn heel vriendelijk en gastvrij, maar ze zullen toch weinig eigen middelen met mij delen. Ze verwachten daarentegen wel dat ik als kapitaalkrachtige Europeaan alles met hen deel (dat kapitaal zit toch vooral in hun ogen en zal waarschijnlijk heel krachtig lijken (of toch inderdaad zijn) t.o.v. een gemiddeld loon in Zim). Zo vind ik mijn boter geregeld terug in de frigo van het revalidatiecentrum… Blijkt dat iemand honger had en besloot om dan maar het hele team te trakteren op brood met (mijn) boter. Nu, zeuren doe ik niet, maar ik moet wennen aan de What’s yours is mine and what’s mine is only mine-mentaliteit. Wanneer ik hen uitleg dat ik mijn producten liever voor mezelf houd, krijg ik verbaasde blikken. “We zijn toch vrienden?” Ja, dat klopt, maar “sebiet toch geen koffiekoeken for you hoor!!!”